Y te baxes del avión en Tulear y lo primeru que sientes ye una oleada d'aire caliente y polvo y ves lo que te paez que ye un desiertu arrodiando l'aeropuertu. Y cuando recueyes la mochila que, oh milagru, llegó hasta acá entera (más o menos) y sales al aparcamientu asáltente pa que cueyas un tasi. En xeneral tolos tasis en Tulear son renault 4L, el 4 latas, vamos, pero esti ye un peugeot 505 del añu la caraba y que tien la tapicería de borreguillu (¡¡¡a 40 graos!!!) y mos ameniza'l trayeutu nun radio-video-dvd de paquete nel que mos pon un video d'Enrique Iglesias (jajajajaja). Y ehí vamos al Cinema Tropic, que ye la sede de Bel Avenir, la ong contraparte d'Agua de Coco (http://www.aguadecoco.org/) na que trabaya Eva y cola que vamos a Madagascar. Como curiosidá vos cuento que ye l'únicu cine con programación estable de tol país (llévase muncho equí van damme y coses paicíes) y d'ehí Javi (unu de los ciento y pico trabayaores que tien ellí Bel Avenir) mos lleva a la que va ser la nuesa casa, nel barriu d'Amboriky, xunto a unu de los seis centros sociales que tienen per too Tulear.

Tener agua corriente, lluz y cocina de gas ye un luxu en mediu d'un barriu onde la mayor parte de les cases son pequeñes y de maera, nes que la vida nun se fai dientro sinon fuera, en munchos casos incluso lo de durmir. Y pal agua van a unes fuentes que tan coneutaes a la trayía d'agues onde una persona vende l'agua n'horariu llaboral. Como amanez a les 5 la mañana y yá ye nueche zarrada a les 6,30 la tarde pues lo normal ye qu'a les 6 la mañana yá ta tol mundu echáu a la cai. Asina que si te llevantes xusto pa dir a trabayar nel horariu oficial, que ye'l francés (8 a 12 y de 14,30 a 18) pues llegues yá pelos pelos a lo de poder desayunar en dalgún café callexeru (gargottes, que paez que les llamen).

Yá sé que tais esperando que vos cuente si realmente lo de que los remolinos d'agua nel llavabu nel hemisferiu sur se fain nel sentíu contrariu a les aguyes del reló ye verdá o non, y vos teo que dicir que sí, que puede ser posible qu'atopara'l mio llugar nel mundu onde nun ye al "revés" lo que faigo.

Y cola bici que mos dexa la ong pues tiramos pal cine, dempués de duchanos, eso sí, pa ver lo qu'ellí se cuez, pa sentir que tola xente te mira, que te saluden (sobro too los neños y neñes) y pa comprobar que l'aparente caos de xente andando, bicis, pousse pousse, 4 latas y too terrenos, ensin orde nengunu da pa sobrevivir. Y resulta que sí, que llegamos con vida y conocemos a Nacho, que tamién trabaya en Bel Avenir y vive na nuesa mesma casa. Y tenemos la nuesa primer esperiencia gastronómica en Tulear, en La Colombe, nun restaurante que nun ye pa turistes. Y de la que sales d'ellí yá ye de nueche (son les 7 y pico la tarde) y descubres que como techu tenemos millones y millones d'estrelles que mos miren pero nun mos allumen. En realidá nada mos alluma porque lo de les faroles, na zona centro, haberles hailes, pero que furrulen yá ye otra cosa. Y nel nuesu y otros barrios pues yá nin les hai, asina que mos perdemos un poco, pero mui poco y acabamos llegando a casa. ¡Nun vos facéis idea de lo complicáu que ye distinguir de nueche a xente negro que viste d'escuru!

Na nuesa casa hai un guarda. Esta ye la profesión que más xente ocupa en too Madagascar porque si ties dalgo ties que tener dalguien que lo xixile. Nun fai falta que faiga nada, basta con que tea ellí, pero tien qu'haber dalguien. Nel centru social d'Amboriky que ye onde ta la nuesa casa (ye guapa ¿eh?) ta tamién la casa del centru social y la del guarda, que ye la que veis equí al lláu. De mano resulta un poco raru lo de que teas a dalguien viviendo nesa especie de chaboluca (la canasta ye de centru social, non de la casa, claro) afuera la to casa.

Tamién tenemos un perru que ye de Nacho y que se llama como lo que más echa de menos de la so tierra (ye de Granada): Lomo. Pero en Madagascar un perru ye un perru y tien una función social que ye guardar (eso paez qu'a Lomo naide-y lu esplicó), asina que durme fuera la casa, nun come dog chow y ye mui raru ver a dalguien xugando con ellos.

Y entafarraos nuevamente de repelente de mosquitos (¡pa lo que me va a servir!), con muncho calor y cola mosquitera na cama protexiéndonos (tamos en plan bolsa de patates, con redeciella y too) mos echamos a durmir, cola sensación yá de que llevamos fuera d'Asturies mes y pico y que yá somos casique tulearenses o como se diga.